Verklaring

Het duurt te lang en er is te weinig. Hier. Te weinig stukjes en met inhoud van niets. Deels door de zeer kritische houding van mij, mar ook door de stofjes. Nog steeds stofjes? Ja, nog steeds en steeds meer en meer en meer en meer. En het enige wat ik wil weten is waarvoor. Waarvoor gebruikt die meneer die dit gemaakt heeft dit stofje en niet die andere. Zo is mijn dag en dan valt er niet veel te schrijven.

Maar morgen is er meer, morgenmiddag mag ik met de auto naar ergens anders. Door de polder, langs de windmolens met twee of drie wieken. Maar als ik daar nu al overschrijf is het morgen weer stil hier.